Solo pour la flûte traversière
© Arnaud Roberti
De opkomst van de barokke dwarsfluit ontwikkelde zich in Europa aan het begin van de 18e eeuw. Onder impuls van de bouwer, componist en musicus Jacques-Martin Hotteterre verdrong zij geleidelijk de blokfluit, dankzij het rijke palet aan klankkleuren en expressieve mogelijkheden.
Aanvankelijk werd de dwarsfluit vooral gebruikt in intieme werken met luit of theorbe, maar vanaf de jaren 1730 kreeg het instrument een nieuwe impuls dankzij virtuoze fluitisten zoals Michel Blavet en Pierre-Gabriel Buffardin. Zij breidden de technische mogelijkheden van het instrument uit en beïnvloedden een nieuwe generatie musici, waaronder Johann Joachim Quantz, auteur van het invloedrijke standaardwerk over de uitvoeringspraktijk van de barokfluit.
Quantz werd later zelf de leraar van Frederik II van Pruisen in Potsdam, naast Carl Philipp Emanuel Bach, en droeg zo bij aan de brede verspreiding van de dwarsfluit in heel Europa.
Anna Besson is een artieste die erkend wordt voor haar beheersing van zowel moderne als historische fluiten, en haar vermogen om repertoire te interpreteren volgens de stilistische codes en speeltechnieken, van het einde van de 17e eeuw tot hedendaagse creatie. Zij wordt regelmatig uitgenodigd in de Opéra de Paris en in kamermuziekformaties, en bouwt daarnaast een actieve carrière uit als barokfluitiste, als soliste, kamermusicus en orkestmusicus bij vooraanstaande ensembles zoals Le Concert Spirituel, Les Arts Florissants, Insula Orchestra, Le Concert d’Astrée en La Chambre Philharmonique, evenals bij het Nevermind Quartet.
Als medeoprichter van het ensemble a nocte temporis (dir. Reinoud Van Mechelen) verkent en verruimt zij het repertoire voor tenor en fluit uit de 18e en 19e eeuw.
Muziek
Deze evenementen kunnen we ook aanraden
De piano begeleidde Mozart zijn hele leven, vanaf zijn vroege jeugd toen hij als wonderkind door heel Europa optrad. Zijn klavierwerken resoneren vaak met composities voor grotere bezettingen of voor het operatoneel en vormden voor hem een waar laboratorium van nieuwe ideeën. In de achttiende eeuw klonk de piano echter heel anders dan de instrumenten die we vandaag kennen.
Met zijn Marimba Lumina, een elektronisch instrument ontworpen door synthesezerpionier Donald Buchla, creëert Lukas Ligeti een klankwereld die zich aan elke categorie onttrekt.
Vertrekkend vanuit complexe ritmes, voortdurend bewegende pulsaties en geluidsfragmenten die hij tijdens zijn reizen — onder meer in Afrika — heeft opgenomen, bouwt hij een muziek waarin elektronica een ontmoetingsruimte wordt tussen culturen, herinnering en verbeelding.